844 Sameong Loop CW

ปั่นสำรวจสะเมิงลูป รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ (คือไม่ได้ปั่นบ่อยหรอก เพียงแต่ไม่ได้นับ) คราวนี้ปั่นตามเข็มนาฬิกา ขึ้นทางหางดง วนกลับมาทางแม่ริม

เดือนหน้าจะไปร่วมทริป HIP ปั่นปาย ครั้งที่ 4 ปั่นจากเชียงใหม่ ไปถึงอ. ปาย แม่ฮ่องสอน จัดโดย HIP Magazine ครั้งที่แล้วฉันก็ได้ไปด้วย ชอบ ก็เลยจะไปอีก

ก็เลยอยากซ้อมปั่นทางไกลไว้บ้าง ระยะทางที่ต้องปั่นมันประมาณ 120km แล้วต้องไต่ดอยด้วย ปีที่แล้วโชคดีที่อากาศครึ้มทั้งวัน ไม่ค่อยมีแดด เลยรอดไปได้ .. ปีนี้ก็ไม่อยากประมาท ไม่รู้อากาศจะเป็นไง

รูปจากงานปีที่แล้ว

เอาล่ะ


วันนี้ออกปั่นตอนประมาณ 7.30 น. จากบ้าน เลียบถนนคันคลองไปเรื่อยๆ จนถึงแยกสะเมิง ก่อนถึงทางขึ้นสะเมิง เจอหมาสองตัว สีดำกับสีขาว สมมุติว่าชื่อไอ้ดำกับไอ้ขาวก็แล้วกัน

ดูแล้วยังเป็นหมาวัยรุ่นทั้งสองตัว ท่าทางให้ความสนใจฉันทั้งคู่ ทั้งๆ ที่วิ่งสวนทางมา แต่ดันชะลอความเร็วลง (ซึ่งเป็นลางไม่ดีแล้วล่ะ คือถ้าปั่นรถถีบหรือวิ่งอยู่แล้วหมามาคอยๆ แสดงว่ามันอยากจะทำอะไรกับเรา)

ไอ้ดำดูสนใจฉันมากกว่า ไอ้ขาวหลบไปข้างหลังหน่อยๆ อาจจะกำลังบอกไอ้ดำว่า อย่าไปยุ่งกับอิลุงคนนั้นเลย .. แต่ไอ้ดำไม่ฟัง

พอเริ่มใกล้ขึ้น ไอ้ดำกับไอ้ขาวชะลอความเร็วลงจนวิ่งไปทางเดียวกับที่ฉันปั่น แล้วมันไม่เห่าด้วย ซึ่งเป็นสัญญาณไม่ดีอีกเช่นกัน ..

ไม่รู้คำโบราณที่ว่า หมาเห่าไม่กัด นั้นเป็นจริงไหม แต่ฉันสังเกตมาหลายครั้ง จากการวิ่ง (และการปั่น) ถ้ามีหมาวิ่งมาเห่า เห่าแบบโวยวายเลย มันมักจะไม่ได้ตั้งใจมากัดเรา มันอาจจะแค่อยากไล่เราไป หรือมันดูจะกลัวเราซะด้วยซ้ำ ฉันก็จะวิ่งผ่านไปเลย

แต่ถ้ามีหมาไม่เห่า แต่วิ่งแบบขู่ๆ ในลำคอมาเลย ก็คือเตรียมเจอดี อันนี้คือมันตั้งใจมาหาเรื่อง อาจจะกัด (ฉันยังไม่เคยโดน) ถ้าเป็นแบบนี้ฉันจะหยุดวิ่งแล้วจ้องหน้ามัน ค่อยๆ ย่องอ้อมไป แต่พร้อมบวกนะ

ทฤษฎีนี้จะจริงหรือไม่จริง ก็แล้วแต่จะพิจารณา

กลับมาที่ไอ้ดำ พอมันเริ่มมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ฉันเรื่อยๆ ฉันก็ชะลอความเร็วลง เพราะกลัวมันจะพุ่งใส่แล้วรถจะล้ม ปากก็ส่งเสียง “ชุ่ก ชุ่ก ชุ่ก” (ลองทำดูสิ) เพื่อบอกมันโดยดีว่า ไม่เอา อย่าเข้ามานะ

แต่อาจเป็นเพราะฉันช้าลง ไอ้ดำเลยได้ที งับตีนกูเต็มๆ เลย

ฉันก็ตกใจ ตะโกน “เฮ้ย!” เสียงดังลั่นเลยทีนี้ ไม่ชกชกชุ่กชุ่กแม่งละ มันก็ปล่อย

โชคดีที่มันกัดตรงรองเท้า เลยไม่เข้า แล้วไอ้ดำมันก็ไม่ได้กัดแบบจะทำร้ายด้วย คืองับ แต่ไม่ได้รั้งหรือกระชาก เหมือนลองงับดู งับไม่เข้า (หรือไม่อร่อย) ก็ปล่อย

แต่มึงงับเต็มปากเลย เอาซะกูตกใจ หมาเหี้ยยย

นี่เป็นครั้งแรกที่โดนมากัดตอนปั่นจักรยานเลยนะ


(แค่เรื่องหมาก็ไปแล้ว 1 หน้า A4) หลังจากนั้นก็ปั่นต่อเพราะหนทางยังอีกยาวไกล พอเริ่มไต่ดอยแล้ว อากาศยังเย็นๆ อยู่เลย ช่วงแรกยังไม่เนินมาก ฉันแวะพักกินกาแฟกับแซนวิชที่เดอะดอย

อิ่มแล้วก็ปั่นต่อ ตอนนั้นเวลาประมาณสิบโมงครึ่ง เริ่มร้อนแล้ว พอร้อนแล้วก็เริ่มหนืด (ปั่นได้ช้าลง) หลังจากร้านกาแฟ จนถึงจุดสูงสุดในด้านนั้น (หน่วยจัดการต้นน้ำห้วยป่าเลา) เป็นช่วงที่ทรมานมาก ร้อน และเนินมึงจะยาวไปไหน

เป็นอีกครั้งที่มีความรู้สึกนี้ขึ้นมาระหว่างทาง: กูมาทำอะไรที่นี่วะ ทำไมไม่นอนอยู่บ้าน ทำไมต้องมาเหนื่อยแบบนี้ด้วย ..

แต่ตอนนั้นมันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว หยุดไม่ได้ กลับก็ไม่ได้ ต้องปั่นต่อให้จบตามที่ตั้งใจไว้ ก็เหมือนทุกครั้งแหละมั้ง

ปั่นมาถึงสามแยกสะเมิง-แม่ริม ประมาณเกือบเที่ยง ตอนนั้นเริ่มหมดแรง และเริ่มเมื่อย เลยแวะพักเติมน้ำบ่อยขึ้น กินน้ำบ่อยขึ้น แต่ก็ยังรู้สึกว่า แม่งโคตรร้อนอยู่ดี

ผ่านเนินสุดท้ายมาได้แบบกรอบๆ (จุดชมวิวสะเมิง)

Processed with VSCO with g3 preset

แล้วต้องลงเนินทางบ้านโป่งแยง ผ่านตัวอำเภอแม่ริม มาจนถึงบ้าน จำได้ว่า 20km สุดท้ายกรอบมากถึงมากที่สุด หมดแรง ถ้าทำได้อยากวาร์ปกลับบ้านเลย

แต่สุดท้ายพาตัวเองถึงบ้านได้ แบบไม่มีอุบัติเหตุ ยางไม่รั่ว ก็ดีใจแล้ว

รวมระยะทางกับความชันแล้ว ยังไม่เท่าเส้นทางที่จะต้องปั่นไปปายเลย คงต้องซ้อมเยอะกว่านี้อีก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star