544 – My Photographs

เท่าที่จำได้ ฉันเริ่มชอบถ่ายภาพตั้งแต่ม.5 .. ตอนนั้นพ่อซื้อกล้องดิจิตอลตัวใหม่ Sony DSC-W5 ไว้ใช้เอง

พ่อมักจะใช้ถ่ายตามงานต่างๆของโรงเรียน .. ส่วนฉัน ชอบหยิบมาถ่ายเล่น นั่นนู่นนี่ไปเรื่อย

ชอบเข้าไปยังเมนูต่างๆในกล้อง ลองกดดู ว่ามันจะเป็นยังไง .. ลองจัดองค์ประกอบภาพ เอาวัตถุไปไว้ที่อื่น ที่ไม่ใช่ตรงกลางดูบ้าง

ตอนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าองค์ประกอบภาพคืออะไร .. รู้แค่ว่า ในกล้องมันตี grid ให้ 9 ช่อง ..

พอเอาวัตถุที่เราจะถ่าย ไปวางตรงเส้น รูปมันจะดูแปลกตากว่าทั่วไป .. นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันรู้

 

ฉันมีเพื่อนคนนึงชื่อ ท็อป (ซึ่งตอนนี้เรียกว่า หมอท็อป) ชอบถ่ายรูปเหมือนกัน .. เราใช้กล้องคอมแพ็คของ Sony เหมือนกัน แต่เป็นคนละรุ่น

ฉันกับท็อปมักจะหาอะไรแปลกๆมาลองกับกล้องเสมอ .. เราชอบคุยกันเรื่องถ่ายรูป ทั้งๆที่ต่างคนก็ต่างไม่รู้อะไรเลย

ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้น เอาอะไรมาคุยกันได้ตั้งนักหนาวะ

 

ความรู้สึกชอบในตอนนั้น คือไอ้ตอนเล็งๆ กดชัตเตอร์ครึ่งนึง ให้กรอบโฟกัสสีเขียวๆในกล้องมันกระพริบ และร้องติ๊ดๆ

กดชัตเตอร์เสียงปลอมดังแชะ เอารูปมาเปิดดูแบบใหญ่ๆในคอม เห็นชัดกว่าในกล้อง .. แค่นี้ ฉันก็มีความสุขแล้ว

ฉันถ่ายภาพมาเรื่อยๆ โดยที่ไม่ศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับการถ่ายภาพเลย .. ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอะไรที่จำเป็นต้องรู้

ถ่ายรูปมาเรื่อยๆ ใช้กล้องตัวเดิมมาจนถึงปี 2 .. จนกล้องฉันทำกล้องตัวนั้นหายไป

รู้สึกผิด เพราะรู้สึกว่ามันมีค่ามาก .. แต่ฉันทำให้มันหายไป ตอนนั้นคิดว่าผิดมาก ไม่กล้าถ่ายรูปอยู่พักใหญ่

ฉันกะว่าจะเก็บเงินซื้อกล้องเอง ไม่อยากรบกวนพ่อแม่ .. แต่ด้วยตอนนั้น ฉันไม่รู้จะหาเงินหลายๆหมื่นได้ยังไง

ความรู้สึกอยากถ่ายรูป มันมากขึ้นทุกๆวัน .. จนวันหนึ่งฉันบอกแม่ว่า ฉันอยากได้กล้องใหม่ เป็นกล้อง Digital SLR

แม่ฉันถามย้ำให้แน่ใจ ว่านี่คือสิ่งที่อยากได้จริงๆหรือเปล่า เพราะราคามันค่อนข้างแพง ..

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แม่ก็พร้อมสนับสนุนสิ่งที่ฉันชอบเสมอ

 

ข้างล่างนี่คือรูปใบแรกที่ฉันถ่ายกับมือ ด้วยกล้องตัวใหม่ที่เพิ่งออกจากร้านได้ไม่ถึง 3 นาที

ฉันตั้งใจไม่ปรับอะไรทั้งนั้น ให้กล้องมันถ่ายด้วยโหมด auto (แถมยิงแฟลชด้วย) .. อยากให้มัน original จริงๆ

ฉันกับแม่นั่งที่เก้าอี้ในห้าง บอกแม่ว่าถ่ายรูปหน่อย แม่ก็ยิ้มให้ .. โดยที่ฉันไม่ได้บอกว่า นี่คือรูปที่ฉันตั้งใจให้มันเป็นรูปแรกที่ฉันจะถ่าย

และฉันก็ได้รูปนี้มา รูปแม่ของฉัน ผู้ซึ่งเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ..

บอกได้เลยว่า ฉันรักทั้งรูป และคนในรูป อย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคำพูดใดๆ

รูปใบนี้ มีความหมายกับชีวิตฉันมากจริงๆ

DSC_0003

 

หลังจากนั้นฉันก็เริ่มศึกษาเรื่องการถ่ายภาพมากขึ้น ยิ่งอ่านมันก็ยิ่งรู้เยอะ มันเหมือนเปิดโลกใบใหม่ ที่เราไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันมี

อะไรคือความเร็วชัตเตอร์ อะไรคือรูรับแสง ค่า ISO คืออะไร ชัดลึก ชัตตื้น ทำอย่างไร .. ช่วงแรกๆ มันเหมือนพรั่งพรูเข้ามาหมด

ฉันตื่นเต้นกับมันมากๆ ถึงกับต้องออกไปถ่ายรูปทุกวัน .. และฉันก็พบว่า ฉันชอบถ่ายรูปมากกว่าที่เคยคิดไว้ซะอีก ..

ข้างล่างนี้ ภาพหอนาฬิกา ที่ฉันไปถ่ายครั้งแรก ยืมขาตั้งกล้องของเพื่อนไป .. และได้พบว่า มันไม่ง่ายอย่างที่คิด ถ่ายรูปคืนนั้น ดูไม่ได้เลยสักรูป

DSC_0111

 

ในช่วงปีแรก ฉันถ่ายรูปเยอะมาก ออกไปหนึ่งครั้ง ฉันจะถ่ายรูปไม่ต่ำกว่า 300 รูป .. ฉันชอบถ่ายภาพวิวทิวทัศน์ (Landscape) มากที่สุด

นั่นมันทำให้ฉันมีพลังทำอะไรบางอย่าง ที่ไม่คิดมาก่อนว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตของฉันได้

ฉันเดินช้าลง ฉันหยุดมองสิ่งต่างๆรอบตัวมากขึ้น .. ฉันตื่นเช้าขึ้น เพราะอยากออกไปถ่ายรูปตอนเช้าๆ

ฉันมองคน สัตว์ สิ่งของต่างๆรอบตัว แล้วก็อดคิดไม่ได้ ว่าถ้าฉันมีกล้องติดมาด้วย ฉันจะจัดให้มันอยู่ในกรอบภาพของฉันยังไงดี

ฉันมองอะไรต่างๆสวยขึ้น มองแสงอาทิตย์ มองหญ้าต้นเล็กๆ มองก้อนดินก้อนกรวด ทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต

แสงลอดหน้าต่างก็ยังมองว่าสวยเลย

 

วันหนึ่งเมื่อฉันถ่ายรูปเยอะเกินไปและฉุกคิดได้ ฉันก็ตั้งคำถามให้ตัวเอง ว่าจริงๆแล้ว ฉันควรจะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ หรือมันจะมีอะไรมากกว่านั้นไหม

ฉันจะทำให้รูปถ่ายของฉันมีคุณค่ามากกว่านี้ได้อย่างไร .. นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด และพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง

“คิดก่อนถ่าย” คือคำพูดที่ฉันท่องประจำ ณ ช่วงเวลานั้น .. ฉันถ่ายรูปน้อยลง แต่ได้รูปมากขึ้น

เมื่อย้อนกลับมาดูรูปที่เคยถ่ายไป บางครั้ง รูปที่มีคุณค่า ไม่จำเป็นต้องสวยที่สุด ไม่เลิศเลอที่สุดก็ได้

รูปบางรูปไม่สวยเลย แต่ฉันก็มองได้ทั้งวัน อย่างเช่นรูปข้างล่าง .. รูปนี้ฉันไม่ได้ถ่ายเอง แต่ฉันดูกี่ทีๆก็ไม่เคยเบื่อ

ดูรูปนี้ทุกครั้ง ฉันก็ยิ้มตามทุกครั้ง .. เป็นรูปพี่ชายของฉัน กับเพื่อน ช่วงที่รับปริญญา

DSC_0213

 

ฉันเดินต่อมาเรื่อย ก็มีเหนื่อย มีล้าบ้าง กับการถ่ายรูป .. หลายครั้งที่คิดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะถ่ายยังไงดี

ฉันแค่หยุดถ่ายรูปสักพัก ดูรูปถ่ายสวยๆในอินเตอร์เน็ต .. แล้วแรงบันดาลใจให้อยากถ่ายรูป มันก็จะกลับมาเอง ..

DSC_0960

 

ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง ฉันมักจะออกไปถ่ายรูปธรรมชาติ หรือในวัด เพราะแทบจะไม่ต้องลงทุนอะไรเลย แค่ขับรถไปให้ถูกที่

หลายคนเห็นฉันชอบไปถ่ายรูปคนเดียว .. จริงๆแล้วจะว่าชอบ มันก็ไม่ถูกนักหรอก ฉันอยากมีเพื่อนถ่ายรูปเสมอ

แต่บางครั้งไปคนเดียว มันคิดอะไรได้มากกว่านะ .. ฉันได้ข้อคิดหลายอย่างเลยล่ะ ในระหว่างที่ฉันถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ..

DSC_1987

 

แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งมาจากการที่เราเห็นรูปสวยๆของคนอื่น เขาไปเที่ยวที่นั่น ที่นี่ แล้วถ่ายรูปมาโพสต์ตามเว็บไซต์ต่างๆ

มันสวยมาก ซะจนฉันอยากไปเห็นด้วยตัวเอง และเริ่มวางเป้าหมาย ว่าฉันอยากไปที่นั่น ที่นี่ อย่างที่เขาได้ไป

อยากไปถ่ายรูปอย่างที่เขาได้ทำ .. ความสุขของฉัน คืออิสระตามใจ อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ แบบนี้แหละ

DSC_2074

 

จนถึงวันหนึ่งที่ฉันจำได้ดี ช่วงปลายปีที่แล้วเนี่ยแหละ ฉันขับรถไปถ่ายรูปคนเดียวอีกเหมือนเคย แต่ไปไกลหน่อย ถึงดอยปุยโน่น

ถ่ายรูปเสร็จ ฉันก็จะคัดมาบางส่วน มาลงในบล็อก, multiply หรือ facebook ของฉัน .. บ่อยครั้งที่มีคนชมชอบ ฉันก็ขอบคุณด้วยใจยินดี

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป .. ฉันไปถ่ายรูปดอกพญาเสือโคร่งที่ขุนช่างเคี่ยน และเมื่อเพื่อนของฉันจำนวนหนึ่งมาเห็นเข้า เกิดชอบขึ้นมา

เขาตื่นเต้นกับรูปถ่ายของฉัน อยากที่จะได้ไปเห็นด้วยตัวเอง .. เขาถามฉันหลายอย่าง ว่าไปยากไหม ไปยังไง ต้องเตรียมตัวอะไรไปบ้าง

เขาอยากไปที่ที่ฉันเพิ่งไปมา จากรูปถ่ายของฉัน .. ความรู้สึกของฉันตอนนั้น ดีใจ ยินดี ปิติ หรือคำอะไรฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

ฉันไม่คิดเลยว่ารูปถ่ายของฉัน จะสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ใครสักคน อยากไปเที่ยว อยากใช้ชีวิต อยากออกไปเจอ อยากใช้ชีวิตให้แปลกจากที่เป็นทุกวัน

ไม่คิดมาก่อนเลยว่า รูปถ่ายของฉัน สามารถทำให้คนรู้สึก แบบที่ฉันรู้สึกเมื่อเห็นรูปสวยๆของคนอื่นได้เหมือนกัน

ฉันจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี เป็นวันที่ฉันมีความสุขมากที่สุดวันหนึ่ง นับตั้งแต่ฉันเริ่มถ่ายรูปมา

ฉันรู้สึกว่ารูปถ่ายมันมีคุณค่าจริงๆก็ตอนนั้น สิ่งที่ฉันรักจะทำมานาน มันไม่สูญเปล่า .. ดีใจจริงๆ

DSC_3045

 

หลังจากนั้นก็พยายามถ่ายรูป “ให้มีคุณค่า” มากกว่าเดิม ฉันใช้รูปถ่าย สื่อมุมมอง ความคิด และความรู้สึกของฉันออกมา

ศิลปินอาจใช้พู่กันแต่งแต้มสีสัน ถ่ายถอดจินตนาการออกมา .. แต่ฉันขอใช้กล้องนี่แหละ เก็บภาพความรู้สึกชั่วขณะหนึ่งของฉันเอาไว้

ฉันพูดกับเพื่อนอยู่บ่อยๆ ว่าฉันเป็นศิลปิน .. ความจริงแล้ว ฉันยังห่างไกลคำนั้นอยู่มาก และไม่คิดจะไปเทียบขั้นศิลปินจริงๆหรอก

สิ่งที่ฉันทำ มันเทียบไม่ได้เลย กับงานที่ศิลปินเขาสร้างออกมาจริงๆ ..

DSC_2815

 

ทุกวันนี้ฉันก็ยังถ่ายรูปไปเรื่อย ถึงแม้มีคนจำนวนมากมองว่ามันไร้ค่า มันบ้า เสียเวลา

หลายคนก็ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันคิด และสิ่งที่ฉันทำ

แต่สำหรับฉัน รูปถ่ายไม่ได้มีคุณค่าแค่กับตัวเองเท่านั้น อย่างน้อยกับคนที่ฉันรัก ให้พวกเขามีความสุข เขายิ้มได้ กับสิ่งที่ฉันทำ

แค่นั้น มันก็เกินพอแล้ว ..

DSC_4274

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star