Bulb

บล็อกที่ ๑๘๙

มาต่อกันด้วย ซีรีส์เกาเหลา ตอนที่สอง

หลังจากเสร็จค่ายก็ได้ต้องกลับเชียงใหม่คืนนั้นเลย (คืนวันที่ ๑๓ ตุลาคม) ไม่ได้กลับบ้าน เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่กลับ
เก็บข้าวของ เสร็จธุระจากค่ายก็ประมาณหกโมงกว่าๆ หรือว่าทุ่มกว่าๆวะ มันมืดแล้วล่ะ … ติดตามเป็นต้อยกับเพื่อนที่อยู่ในเมือง
ไม่ใช่ใครที่ไหน … “ท่าน” นั่นเอง

ขึ้นรถตอนประมาณสี่ทุ่มยี่สิบ อามมะโนเลือกที่นั่งแถวหลังสุด 9A …  ชอบนั่งหลังสุด เพราะไม่ชอบให้ใครมาอยู่ข้างหลัง
คงคิดด้วยแหละ ว่าคงไม่มีใครอยากนั่งแถวหลังสุดเท่าไหร่ … มันอาจจะว่างก็เป็นไปได้นะ
แต่ที่ไหนได้ ขึ้นรถไปสักพัก มีชายฉกรรจ์มานั่งกะกูซะงั้น … เฮ้อ อุตส่าห์นึกว่าจะได้นั่งคนเดียว

พยายามไม่สุงสิงกะพี่แก เพราะหน้าตาดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ อายุก็คงประมาณสามสิบกว่าๆแหละมั้ง
สำหรับหน้าตา คงไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่ แต่ปัญหาของพี่แกอยู่ที่ “กลิ่น” น่ะสิ

บอกตามตรงเลยว่า อามมะโนเป็นคนไม่ค่อยมีปัญหากับอะไรในชีวิตมาก อะไรมากูก็จะทนหมด เหนื่อย เมื่อย หิว รอ ร้อน หนาว
แต่มีอย่างหนึ่งคือที่พยายามอดทนแล้วไม่ยักกะทำได้ซักที คือมันจะรบกวนจิตใจมาก ก็คือ “กลิ่น” นั่นเอง
เวลามีกลิ่นอะไรแปลกๆ ไม่คุ้น อามมะโนมันมักจะมีอาการเสมอ … แบบนี้แหละมั้งที่เค้าเรียกว่า “จมูกหมา”

กลับมาที่ไอ้พี่คนนั้นกันต่อ กลิ่นที่ได้ตอนแรกคือ กลิ่นแป้ง กับน้ำหอมนิดหน่อย กลิ่นก็ประมาณบ่าวบ้านใช้ทั่วไปน่ะแหละ
ซักพักไอ้พี่นั่นแม่งลงจากรถไป ไปซื้อน้ำแดงแฟนต้ามากระป๋องนึง แล้วก็กลับมานั่งที่เดิม
ก่อนพี่แกเปิดกิน แกชูกระป๋องขึ้น แล้วถามอามมะโน (ซึ่งใส่หูฟังอยู่ กูต้องลำบากถอดหูฟังมาฟังมันอีก) ว่า “กินน้ำก่อ?”
เข้าใจว่าพี่แกอัธยาศัยดี ตามประสาคนแถวบ้าน แต่… ทำไมกูต้องกินของมึงด้วยวะ น้ำดื่มกูก็มี …
แล้วถ้าเกิดกูบอกว่า กูขอกินทั้งกระป๋อง มึงจะให้กูกินมั้ย? … ทั้งหมดนี่คิดในใจ ที่บอกไปแค่ปฏิเสธไปตามมารยาท

พอไอ้พี่นั่นจัดท่านั่งดี แม่งเสือกมีกลิ่นใหม่มาเตะจมูกลิงอย่างจัง … เป็นกลิ่นของสัตว์อายุยืนชนิดหนึ่ง หลังมีกระดองแข็งๆ
ใช่แล้ว มันมาจากไอ้พี่คนนั้นแน่นอน อะไรวะ ก็ดูเหมือนมึงจะอาบน้ำมาแล้ว สัตว์ของมึงเสือกโผล่มาซะงั้น
อามมะโนเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว พยายามหันหน้าไปทางกระจก และลุ้นว่าไอ้พี่นี่แม่งจะไปลงที่ไหน
รถออกได้ซักพักก็พยายามข่มตาหลับ พยายามไม่คิดถึงไอ้พี่นั่น

ซักพัก ไอ้พี่นั่น แม่งหลับ หลับอย่างเดียวไม่พอ แม่งกรนอีก! ที่สำคัญ กรนแล้วแม่งมีกลิ่นออกมาด้วย
เป็นกลิ่นเหล้า ผสมกับบุหรี่  สงสัยไอ้นี่แม่งไปดูดบุหรี่ตอนไปซื้อน้ำแดง ไอ้กลิ่นนี่แหละผสมกับกลิ่นสัตว์ของมัน อามมะโนเริ่มหงุดหงิด
ทำไมกูต้องได้มานั่งกะไอ้เชี่ยนี่ด้วยว่ะ … นั่งป.๑ รู้สึกลำบากกว่านั่งป.๒ กลับน่านซะอีก
แก้ปัญหาโดย อุดหูด้วยหูฟัง และข่มตาหลับอีกครั้ง

แต่ว่าสักพักก็ตื่น เพราะรู้สึกว่ามีอะไรมาพิงที่แขนขวา … ไอ้พี่นั่นอีกแล้ว แม่งนอนแล้วเสือกเอนมาทางกู ทำไมมึงไม่เอนไปทางขวามึงวะ
มาพิงกูทำส้นตึกไร (คิดในใจนะเนี่ย) อามมะโนก็พยายามขยับตัว เพื่อให้แม่งรู้ตัว แต่… เสือกหลับสนิทชิหาย กูดิ้นตั้งหลายรอบ แม่งไม่ตื่น
แต่แล้วเหมือนสวรรค์มีตา พนักงานบนรถต้องเดินผ่านพอดี ไอ้พี่นั่นแม่งถึงได้ตื่น แล้วจัดท่าตัวเอง แล้วก็หลับต่อ

ทุกอย่างเหมือนจะสงบลง แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น ไอ้พี่นั่นแม่งงง มันนอนเพลิน แล้วเลื้อยลงต่ำ ..
เคยไหมเวลานั่งเก้าอี้นานๆ มันจะเมื่อย พอเมื่อยเราก็จะเลื้อยลงไปโดยอัตโนมัติ แบบว่าเหยียดๆขาหน่อยน่ะ
แต่ไอ้เชี่ยนี่ แม่งเลื้อยอย่างเดียวไม่พอ เอนมาพิงกูอีก .. ตอนนั้นคือหงุดหงิดมาก รำคาญไอ้เชี่ยนั่นมาก
ถ้ากูเป็นชูวิทย์ กูคงชักศอกไปแล้ว ตอนนั้นคือขยับให้ชิดซ้ายที่สุดเท่าที่ทำได้ แล้วก็นั่งสงบสติอารมณ์อย่างเดียวเลย

สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดไม่ใช่แค่ไอ้คนที่นั่งข้างๆเท่านั้น แอร์รถแม่งก็ด้วย ไม่รู้มึงจะเย็นไปไหน
ปกตินั่งรถ อามมะโนจะปิดช่องแอร์บนหัวตลอด ครั้งนี้ก็เหมือนกัน กูปิดแล้ว แต่ไม่รู้แอร์แม่งมาจากข้างหลังกูได้ไง
แล้วเสือกแรงกกว่าบนหัวกูอีก ยังไม่พอ ป้ากะลุงที่นั่ง 9C 9D แกคงหนาวเหมือนกัน แม่งไม่ปิดช่องแอร์ เสือกบิดมาลงที่กู
แอร์มาจากข้างหลัง และขวามือ หนาวมากๆ ที่สำคัญ กูปิดไม่ได้ ไอ้ข้างหลังนี่คงเป็นแอร์จากห้องเก็บของหลังรถ
ไม่รู้ว่าแม่งจะให้แอร์มันเล็ดออกมาทำไม เห็นกูเป็นนกเพนกวินรึไง กูนั่งรถกลับเชียงใหม่ ไม่ใช่นั่งกลับขั้วโลกใต้โว้ยยยย

กว่าจะถึงเชียงใหม่ได้ อารมณ์เสียไปหลายชั่วโมงเหมือนกัน

ปล. แถมรูปอีกซักรูปละกัน

AHM-Alive! 

รูปดาวพวกนี้ถ่ายจากดาดฟ้าหลังบ้าน สปีดชัตเตอร์ 30 วินาที ISO 400 … ใช้น้อยกว่านี้แทบไม่เห็นดาว

ปล.๒ ตอบเพื่อนเมศ รูปที่แล้วไม่ได้ใช้ชัตเตอร์ B แต่ใช้สปีดชัตเตอร์ที่ 30 วินาที สูงสุดที่กล้องมันทำได้โดยไม่ใช่ชัตเตอร์ B
แสงเยอะแบบนั้น 30 วิ ยังเยอะไปด้วยซ้ำ

2 replies to “Bulb

  1. ไม่ได้เข้ามานานอัพเยอะเเยะ
    ตามอ่านเเทบไม่ทัน รูปสวยๆเพียบเลย ^^
     

    Like

  2. ปิดเทอมนึกว่าจะไม่ได้กลับบ้านแล้วซะอีก
     
    แต่ก็ดี  ยังได้กลับบ้านอยู่สามสี่วัน
     
    ขาไปน่านนั่งป. 2 อ่ะ  แต่สบายนะ  นั่งอยู่คนเดียว สังคมรังเกียจ
     
    ไม่ใช่  รถเที่ยวนี้คงว่างมั๊ง ไม่ค่อยมีคน เลยนั่งคนเดียว2 เบาะเลย  แต่ก็ยังหนาวอยู่ดี ขนาดใส่เสื้อกันหนาวแล้วนะ
     
    ขอกลับเชียงใหม่ กลับ VIP นอนสบายเลย มาถึงอาเขตตี3ครึ่ง  นั่งรอจนเช้าแน่ะ  เพราะหอไม่เปิด รออยู่ที่อาเขตนั่นแหละ
     
     

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star