Panda

บล็อกที่ ๑๘๑

วันนี้สอบวิชา CPE304 – Computer Architecure

เป็นครั้งแรกที่ได้สอบไฟนอลวิชานี้… แหงสิวะ เพิ่งเรียนครั้งแรกนิ … อืม และหวังว่าคงจะเป็นครั้งเดียวด้วยนะ

แต่นั่นมันคงไม่น่าจดจำเท่าเรื่องนี้ … วันนี้ “ท้องเสียเล็กน้อย” ก่อนไปสอบ
คำว่า “เล็กน้อย” นี่แหละ ทำให้คนทั่วไปคิดว่า มันเป็นเรื่องขี้ประติ๋ว
แต่ความหมายจริงๆของมันน่ะ “ท้องเสียเล็กน้อย” มันก็ “ท้องเสีย” เหมือนกัน อาการมันไม่ต่างกัน ต่างกันแค่ระด้บความรุนแรง
สาเหตุน่าจะมาจาก คืนก่อนหน้านั้น ไปซดบะหมี่ต้มยำร้านป้าศรี กาดต้นพะยอม
ใครเคยกินบะหมี่ต้มยำแกจะรู้ ว่ารสชาดของป้าแกแสบเหลือทรวงจริงๆ
สำหรับอามมะโนก็มีบาง ที่กินแล้วห้องเสีย … ท่องเสีย … เอ้า มึงจะพิมพ์ผิดไปไหน ท้องเสีย บ้าง นานๆครั้ง
แต่วันนี้แม่มมมม เจือกมาเสียตอนหนูจะไปสอบ

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา เข้าห้องน้ำไปปุปุ๊สองรอบ ถ้าเช้าวันไหนอามมะโนเข้าห้องน้ำเพื่อไปขี้มากกว่าหรือเท่ากับสองรอบ แสดงว่าท้องมีปัญหาละ
ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมันมากหรอก คิดอย่างเดียวว่าหิวข้าว กะว่าจะไปกินข้าวในมอซะหน่อย
ขับรถออกไปหน้าปากซอย ฉุกคิดขึ้นได้ ลืมเครื่องคิดเลขรึเปล่าวะเนี่ย ก็เลยขับรถกลับหอ
พอไปถึงหอ จอดรถ ค้นดูในกระเป๋า … เครื่องคิดเลขแม่งนอนแอ้งแม้งตรงนั้นเอง … แล้วก็ไม่บอกกูนะ
ขับรถออกจากหอเป็นรอบที่สอง เพื่อไปกินข้าว พอจะกินข้าว ค้นหากระเป๋าสตางค์ … ไม่เจอ
เอาแล้วไง ลืมไว้ที่หอ ในกระเป๋าโน้ตบุ๊กชัวร์ๆ … (มั่นใจเพราะว่า ที่อยู่ของกระเป๋าตังค์ของอามโนมีแค่สองที่ กระเป๋าเรียน กับกระเป๋าโน้ตบุ๊ก)
ก็เลยกลับมาเอากระเป๋าสตางค์ที่หอ … เหลือบดูนาฬิกา … ๑๑๔๐ … ชิหายแล้วกู สอบเที่ยง ไปนั่งกินข้าวคงไม่ทัน
แวะเซเว่นซื้อหนมกิน ทั้งๆที่หิวแม็กซ์ … (กลัวเป็นโรคกระเพาะอยู่เหมือนกัน ตื่นเที่ยง กินข้าวบ่ายสองทุกวันเลย)
กินก็ต้องรีบๆยัดเข้าไป หนมปัง โยเกิร์ต น้ำ ยัดไปพร้อมๆกันน่ะแหละตรงหน้าเมเจอร์ เดี๋ยวไม่ทัน

เคยมั้ยเวลาเสียดท้องนิดๆ เราจะคิดว่า ถ้าหาอะไรใส่ท้อง เดี๋ยวมันก็คงหายไปเอง
แต่จริงๆแล้วมันหาเป็นแบบนั้นไม่ มันจะปวดอยู่แบบนั้นอีกซักพักใหญ่ๆเลยล่ะ ถึงจะค่อยๆหายไป
สำหรับอามโน อาการเสียดท้องค่อยๆหายไป แต่ว่าอาการที่เรียกว่า “ปวดขี้” เริ่มเข้ามาแทน
เอาล่ะสิ ข้าศึกบุกแล้ว ก่อนสอบบอกเพื่อนข้างๆว่า กูปวดขี้ว่ะ มันก็แนะนำให้ไปขี้นะ แต่ว่าอามโนยังไม่อยากไป เพราะแค่ชิวๆ นิดๆหน่อยๆไม่เป็นไรมั้ง
พี่กรรมการคุมสอบแจ้งว่า “ถ้าน.ศ.คนไหนต้องการทำธุระส่วนตัว ให้รีบไปทำใน ๑๐ นาทีแรก หลังจากนี้จะไม่อนุญาตให้ไป”
แกกลัวว่าจะมีการทุจริตในห้องน้ำ! … วิชาอื่นไม่มีแบบนี้นะ วิชานี้วิชาเดียว … อืม ดีเหมือนกัน … เห้ยยย!

เข้าใจอาการคนท้องร่วงเล็กๆมั้ยครับ? เวลาเราท้องเสียเนี่ย เราไม่มีทางรู้เลยว่าข้าศึกมันจะบุกมาเมื่อไหร่
เราต้องอยู่ใกล้ห้องน้ำให้มากที่สุด เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน … แต่สถานการณ์ในวันนี้ อามมะโนไม่สามารถไปอยู่ใกล้ห้องน้ำได้จริงๆ
นั่งทำข้อสอบได้ซักพัก ถามพี่คนที่คุมสอบที่นั่งข้างๆ “พี่ครับ ไปเข้าห้องน้ำตอนนี้ทันมั้ยครับ?”
คำตอบที่ได้มาช่างทำร้ายจิตใจกันเหลือเกิน “เห้ยน้อง ไม่ทันแล้ว มันเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วเนี่ย” … หา! นั่งแพ้บๆแม่งครึ่งชม.ซะงั้น
"รีบๆทำข้อสอบให้เสร็จแล้วก็รีบๆส่งละกัน” อามมะโนตอบเออออไปตามระเบียบ ไม่ลองมาเป็นกูดูมั่งหนิ ข้อสอบยากนะเว่ย
ข้อสอบมีห้าข้อ กูเพิ่งเริ่มข้อสอง! ชิหายแล้ว ระหว่างข้าศึกล็อตแรกมาบุก ก็พยายามรวบรวมลมปราณไว้ สงบศึกไว้ได้ นั่งทำต่อ

ซักพัก ข้าศึกแม่งมาอีกละ ใครที่ชอบอั้นขี้บ่อยๆจะเข้าใจดี ถ้ามันมารอบสอง มักจะหนักกว่ารอบแรกเสมอ
รอบนี้ใช้พลังวัตรมากกว่าเดิม ถึงจะสงบศึกได้ … ซักพักแม่งก็มาอีก รวมๆแล้วข้าศึกบุกประมาณ ๗ ถึง ๘ ครั้ง
ไหนจะต้องคิด ต้องเขียน ต้องทำข้อสอบ ไหนจะต้องป้องกันข้าศึกรุกรานอีก อามมะโนถึงกับขนลุกในช่วงหลังๆ
ใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง ทำข้อสอบได้ ๔ ข้อ … ข้อสุดท้ายไม่ทำ เพราะว่าทำไมได้ :{ นั่งเพ่งตั้งนาน มันก็ยังทำไม่ได้
ก็เลยเอาวะ ส่งดีกว่า นั่งนานไม่ปลอดภัย ใช้เวลาทำข้อสอบทั้งหมดประมาณ ๑ ชั่วโมงกับ ๔๕ นาที จาก ๓ ชั่วโมง ส่งละ!
ส่งเป็นคนแรกด้วย … แหงสิ ข้อสอบแม่งยากซะขนาดนั้น คนปกติเขาไม่ทำแบบกูหรอก
ตอนเดินออกจากห้อง เกิดมีเพื่อนร่วมห้องสอบคนนึงอุทานดังซะจนได้ยินเสียง “ห๊ะ” มันคงตกใจน่าดู
ว่าเห็นมีคนส่งแล้ว คณะที่คนอื่นๆยังนั่งเกาหัว เกาก้น หรือบีบสิวกันอยู่ … กูอยากจะเขียนป้ายที่หลังเหลือเกินว่า “กูไม่ได้เทพ แต่กูรีบไปขี้โว้ยยย

ออกมานอกห้องนึกว่าจะเป็นอิสระ ดันเจออาจารย์ซะงั้น อ.แกก็ต๊กกะใจ “เสร็จแล้วเหรอ?” … คือแกแปลกใจมาก ที่มีคนส่งก่อนเวลา
”ทำข้อสอบไม่ได้เหรอ?” … เอ่อ … “หรือข้อสอบมันง่าย? ห๊ะ?” … “คือ… ผมทำข้อสุดท้ายไม่ได้น่ะครับ” … “จริงเหรอ? ข้อสอบง่ายขนาดนี้เชียวเหรอ?”
ดูแกทำท่าเหมือนเจออะไรที่มัน impossilble มากๆ ว่าแล้วก็เดินเข้าห้องไป หยิบข้อสอบอามมะโนมาดู หลังจากนั้นเป็นไงไม่รู้แล้ว
เพราะว่า… อามมะโนไปจัดการข้าศึกแล้วแล้ว ไม่รออะไรแล้ว

กะจะไปออกรบที่ชั้นสี่ซะหน่อย ปกติขี้ชั้นสี่ พอขึ้นไปดันมีคนงานทาสีอยู่ซะงั้น
เลยเดินขึ้นไปอีกชั้น ชั้นห้า โล่งดี เงียบด้วย … แต่ก็ยังไม่วาย เห็นห้องไม่ว่างอยู่ห้องนึง
เวลานั้นไม่ปวดมาก เลยขอเวลาเพ่งดูหน่อย … พบว่าเป็นรองเท้านันยางสีดำ อืม เด็กมัธยมแหงมๆ เห็นรองเท้ามันถูกถอดไว้
แต่… ทำไมมันต้องถอดรองเท้าตอนขี้ด้วยวะ อืม ช่างมันเหอะ ไม่ใช่เรื่องของเรานี่หว่า

ระหว่างที่นั่งเจรจาสงบศึกอยู่กับข้าศึกนั้น ได้ยินเสียงกดชักโครกของไอ้เด็กนั่น และเสียงเปิดประตูตามมา
(คือ… อย่าสงสัยเลยว่าได้ยินได้ไง ห้องน้ำที่ตึก ๓๐ ปีฯคณะวิศวะน่ะ กดชักโครกทีเดียว ได้ยินไปถึงตึกหน้า!)
ทันไดนั้นก็เกิดได้ยินเสียงเพลงแว่วขึ้นมา เป็นเพลง “วิทยาลัยหลายใจ” ของ วิด ไฮเปอร์
แหม… ไอ้เด็กนี่ ขี้เสร็จแล้วทำเป็นอารมณ์ดี รสนิยมมึงน่ะ “บ่าวบ้าน” มาก ทั้งเพลง ทั้งน้ำเสียง ได้เลย
เข้าใจว่าขี้เสร็จแล้วก็อารมณ์ดีเป็นธรรมดา คงร้องเพลงเล็กๆระหว่างล้างมือ เซ็ตผม ก่อนออกจากห้องน้ำไป
ที่ไหนได้ แม่งร้องตั้งแต่ท่อนฮุคจนจบเพลง! คือมันนานมาก นานเกินกว่าจะเป็นการล้างมือและเซ็ตผม
มันคงคิดว่าตัวเองอยู่บ้าน AF ล่ะมั้ง ร้องซะอย่างกะเปิดคอนเสิร์ตใหญ่! พอจบเพลงแล้วมันก็ออกไป
ขอให้มึงได้เป็นนักร้องสมใจละกันไอ้หนู

ส่วนอามมะโน ขี้เสร็จ ก็กลับหอดิ…

เผื่อข้าศึกกลับมาโจมตีอีกรอบ จะได้ตั้งรับทัน

😉

One reply to “Panda

  1. เล่าได้ละเอียดดีจิงๆ
    อ่านไปก้อลุ้นตามไปด้วย
    ^^
     

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star