Bamboo

บล็อกที่ ๑๗๖

เคยไปบอกใครตรงๆไหมว่า “ฉันเป็นคนเลว”

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เวลาไปบอกใครเขาว่า “ฉันเป็นคนดี” ไม่ค่อยมีใครเชื่อกัน ถึงแม้มีเหตุผลประกอบมากมาย

แต่พอไปบอกว่า “ฉันเป็นคนเลว” แม่งกลับเชื่อสนิทใจซะงั้น “ไอ้นี่มันต้องเลวอย่างที่มันบอกแหงมๆ”

ทำไม(วะ)?

 

คนเรามักเป็นแบบนี้แหละ

ความดีพันล้านมักมองไม่เห็น

ความเลวขี้ประติ๋วเสือกเห็นชัดแจ๋ว

ความผิดคนอื่นเท่าภูเขา ความผิดเราเท่าขี้ตา

มีคนตัดสินความดีเลวของคนอยู่สองประเภท

อย่างแรก พอเราบอกว่าเราเป็นคนเลว เชื่อสนิทใจ
อย่างที่สอง แค่เห็นหน้าเรา มันก็คิดใจในว่ากูเลวซะแล้ว

เวลาอามโนรู้จักกับคนแปลกหน้า… ย้ำนะว่า “แปลกหน้า” จริงๆ
ประโยคแรกๆที่มักจะลองหยอดไปก็คือ “ผมไม่ใช่คนดีนะครับ”
ซักพักก็จะบอกว่า “ผมเป็นคนเลวนะครับ” ลองดูซิ มันจะว่ายังไง

ถ้ามันหนีไป ก็จะได้รู้ว่า “มันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง”
แต่ถ้ามันยังอยู่ต่อ … “เออ ไอ้นี่มันไม่ธรรมดาว่ะ”

เหอๆ คนที่รู้จักอามโนดีจึงเป็นคน “ไม่ธรรมดา”

โฮ่.. ดีใจกันมั้ยสหาย?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star