Electric

บล็อกที่ ๑๑๘

ต่อกันเลยอย่าเสียเวลา

กีต้าร์โฟล์คตัวนั้นยี่ห้อ Jojo ครับพี่น้อง ราคาถ้าจำไม่ผิดก็คือ 1650 บาท สีดำ-แดง อย่างที่ได้บอกไป กีต้าร์ตัวนี้ทำให้อามโนเล่นกีต้าร์อย่างจริงจังมากขึ้น  และพักหลังๆออกแนว เล่นเอาเป็นเอาตายมากขึ้น… อันนี้แม่งก็เว่อร์เกินไป  เพียงแต่รู้สึกว่ายิ่งเล่นแล้วมันยิ่งชอบน่ะ พอชอบมากๆก็อยากจะเล่นบ่อยๆ บ่อยๆ และบ่อยๆ เห็นไหมว่าเป็นการใช้คำที่เปลืองมากทีเดียว

กีต้าร์ตัวนั้นมีอายุการใช้งานประมาณห้าปีกว่าๆมั้ง  แล้วมันก็เริ่มทรุดโทรม  อามโนเลยบอกคุณแม่ว่าอยากได้กีต้าร์ใหม่  มองหากีต้าร์ที่ถูกใจอยู่นาน… ไม่เจอว่ะ  อยากได้กีต้าร์เสียงใสๆ ไม้ดีๆ อืม.. ราคามันดีเหมือนกัน เหยียบแสน  จริงๆแล้วคุณแม่ไม่ได้ตั้งงบไว้หรอกว่ากีต้าร์ลูกต้องราคาเท่านั้น เท่านี้นะ ที่จริงยิ่งกว่านั้นก็คือ เวลาจะซื้ออะไร คุณแม่ไม่เคยกำหนดงบเลย  เพราะถ้ามันแพงเกินไป แม่ก็แค่บอกว่า "ลูกก็เก็บตังซื้อเองสิ" แล้วจบไป แง้ว

สุดท้ายมาจบที่กีต้าร์ยี่ห้อ Future ราคาสี่พันแปด ซึ่งมารู้ตัวทีหลังว่า Future นี่มันของก็อป Fender นี่หว่า  แต่ไม่เป็นไร ถามผู้รู้แล้วแกบอกว่า ยี่ห้อนี้คุณภาพดีกว่ายี่ห้ออื่น ที่ราคาเท่ากัน  อืม.. มันก็ดีจริงๆแหละ ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะเลยหลังจากที่ได้กีต้าร์ตัวนี้มา แต่ไม่เล่า เพราะมันยาว

 
จะมีอะไรอยู่ข้างในรึเปล่านะ???

***************

เห็นท่านผู้อ่านถามกันเข้ามาผ่านคอมเม้นต์ว่า แพ่มยาวแล้วโดนด่าด้วยเหรอ… ทิพย์นั่นเอง  จะบอกว่า มันไม่เชิงโดนด่าหรอก แต่โดนบ่นให้ได้ยินเท่านั้นแหละ บางคนเห็นยาวๆมันก็ไม่อ่านซะงั้น เออไม่เป็นไร มันเป็นสิทธิมนุษยชน ในการเลือกอ่าน แต่คำว่า สิทธิมนุษยชน เป็นคำที่พิมพ์ยากจริงๆ

และก็มีบางท่านอีกเหมือนกันครับ ที่บอกว่าบล็อกที่แล้วมันยาวไปหน่อย อันนี้ไม่เถียงอีกเหมือนกัน  แต่มันไม่ได้ครึ่งหนึ่งของเมื่อก่อนหรอก หากลองย้อนไปอ่านสเปซเก่าของอามโน คงเห็นได้ว่าแต่ละบล็อกเอ็นทรี่นั้นยาวกว่านี้เยอะ  บางอันแม่งพิมพ์ไปได้ 40-50 บรรทัด  ไม่รู้มันจะยาวไปไหน แพ่มอะไรนักหนา  อุอุ ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ช่วงนั้นวัยรุ่นมั้ง … (แล้วช่วงนี้ล่ะ)

ย้อนไปดูวันที่ที่เขียนบล็อกเอ็นทรีแรกแล้ว คือวันที่ 12 มีนาคม 2006 ถึงวันนี้ก็ ประมาณ 2 ปี 1 เดือนนิดๆ  ไม่นานเท่าไหร่ แต่ทำไมรู้สึกว่าทำสเปซมานานเหลือเกิน เพราะว่าหลากหลายเรื่องราวมันเกิดขึ้นกับชีวิตอามโน บางเรื่องมันเกิดและจบลงที่นี่ บางเรื่องไม่ได้เกิดที่นี่ แต่ก็มาจบที่นี่จนได้  รู้สึกได้ว่าขาดสเปซไม่ได้จริงๆ  เป็นปัจจัยที่ห้ารึเปล่า ไม่ใช่หรอกน่า

 

***************

การเขียน Blog Entry ในสเปซนั้นก็คงไม่ต่างกับการเขียนบล็อกอื่นๆ  เมื่อก่อนเคยคิดเอาแต่ใจว่า กูอยากทำสเปซของกูเป็นแบบนั้น แบบนี้ เพราะกูชอบของกู กูว่ามันสวย ใครจะว่าไงช่างแม่ง  เม้นมายังไงกูไม่สน  แต่พอโตขึ้นจึงได้รู้ว่า คอมเม้นต์นี่แหละเป็นสิ่งสำคัญที่สุด  เราเขียนบล็อกเพื่อให้คนอื่นอ่าน  ไม่ใช่เขียนให้ตัวเองอ่าน เพราะถ้าเป็นแบบนั้นมึงก็พิมพ์ใส่ Word แล้วก็เซฟไว้ในเครื่องซะดีกว่า  ไม่ต้องให้ใครเห็น ไม่ต้องมีใครเม้นท์  ซึ่งมันเป็นการกระทำที่ค่อนข้างไร้สาระ

ต้องพึงระลึกไว้เสมอว่า การเขียนบล็อกเอ็นทรีแต่ละอันในสเปซ หมายถึงจะต้องมีคนมาอ่าน ถึงแม้เราจะบอกตัวเองว่า ที่ส่วนตัวของฉัน คนอื่นอย่ามายุ่ง แต่นั่นหมายถึงคุณกำลังหลอกตัวเอง  ลึกๆแล้วคุณอยากระบายมันออกมาให้ผู้อื่นได้รับรู้ คุณถึงเลือกที่จะเขียนสิ่งเหล่านั้น ลงในสเปซของคุณ  เอาล่ะ ดูซิจะมีใครเถียงกูมั้ย? บนโลกอินเตอร์เน็ต ผู้คนนับแสนนับล้านวนเวียนไปมา  เป็นไปไม่ได้ที่เราจะเก็บเรื่องที่เรารู้ได้คนเดียว ไว้บนอินเตอร์เน็ต  เพราะฉะนั้นเลิกคิดได้เลย ว่าสเปซหรือบล็อกมันจะเป็นที่ส่วนตัวจริงๆ

จะมีประโยชน์อะไรถ้าคุณไม่สนใจคอมเม้นต์ต่างๆ คุณไม่สนใจคนที่มาเยี่ยมสเปซของคุณ  ไม่สนใจกระทั่งความคิดของคนที่บุกมาเยี่ยมคุณถึงบ้าน  แบบนี้เป็นสิ่งดีเหรอ?  อามโนกำลังจะบอกท่านผู้อ่านว่า กรุณารับผิดชอบกับสิ่งที่คุณทำ ทุกอย่างที่คุณพิมพ์ คุณเขียน คุณเป็นเจ้าของ ความคิดทุกอย่างที่ออกมาจากสมอง ผ่านสองมือ  มันมีผลกระทบกับความรู้สึกของทุกคนที่ได้มาอ่านมัน  กรุณารับผิดชอบกับสิ่งที่มันจะเกิดขึ้น กับผู้ที่ได้มาอ่านด้วย

ครั้งอามโนเคยคิดไว้ว่าอยากทำสเปซที่สวยหรู  ตกแต่งแบบชิบหายเลย  ลูกเล่นเยอะแยะมากมาย  แต่สุดท้ายก็ต้องเอามันออกให้หมด  เพราะมันไม่เป็นมิตรกับผู้อ่าน  ลองคิดดูละกัน บล็อกหรือสเปซของเรามีเนื้อหา (Content) ที่น่าสนใจ  แต่รูปร่างลักษณะไม่เป็นมิตรกับผู้อ่านซะเลย  อะไรวะแม่งอ่านยากชิบหาย กูอ่านไม่ออก  ไม่ดูสเปซนี้ละ  อามโนเคยทำสเปซเป็นสีดำ พื้นสีส้ม อักษรสีขาว ตัวอักษรเล็กๆดูเหมือนน่ารักดี  ใส่รูป ใส่อะไรอื่นๆเยอะๆ  ตามหลักการออกแบบ สีมันถือว่าสวย และพอใจกับสิ่งที่ได้มา  หรือแม้กระทั่งทำแต่ละโมดูลแบบใสๆ (Transparent) เก๋ไปอีกแบบ  แต่สุดท้ายก็ต้องเอาออกให้หมด เพราะมันอ่านยาก  มันทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าอ่านสเปซนี้ด้วยความยากลำบาก ไม่อยากอ่านต่อ หรืออะไรที่เรียกว่า "รำคาญ" ประมาณนั้น

สเปซนี้จึงเหลือแต่สีขาว เอาอะไรที่ไม่จำเป็นทิ้งไป ตัวหนังสือโตขึ้นอีกหน่อย  เพื่อให้มันอ่านง่าย  สื่อสารสิ่งที่อามโนอยากจะบอกได้ดีกว่า  เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในสเปซของอามโนก็คือโมดูลที่เรียกว่า "บล็อก" นี่แหละ  นอกนั้นเป็นแค่องค์ประกอบเสริม  ถ้ามัวแต่ไปทำให้สิ่งที่เป็นองค์ประกอบเสริมมันเด่นขึ้นมา แล้วอะไรล่ะมันจะดูดีในสเปซของเรา

****************

ทั้งหมดมันอาจไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง  แต่เป็นสิ่งที่อามโนอยากจะบอก
ลองคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นบ้าง  แค่นี้แหละที่อยากจะบอก

เพราะบางคนเขาก็เจ็บ แต่เขาไม่พูด

5 replies to “Electric

  1. นิ้ว คราย น่ ะ??
    เล็บ ยาว แร้วว นะ คะ :)))
     
    บท ลง ท้าย นี่…
    เรื่อง เดียว กัน กับ ข้าง บน ฤ ป่าว เอ่ย?
    เหอ ๆ ๆๆๆ
     

    Like

  2. ก็ใช่อย่างที่เมิงบอก
     
    ที่กุเขียนระบายเรื่องบางอย่างในสเปส
     
    กุก็อยากให้คนที่กุเขียนถึงนั้นได้เข้ามาอ่าน
     
    อยากให้มันรู้ว่ากุรู้สึกยังไง
     
    แต่ก็ไม่เคยมีซักคนที่กุเขียนถึงเข้ามาอ่าน
     
    กุถือว่าเมิงพูดถึงเรื่องนี้ถูก

    Like

  3. อืม…. เห็นอกเห็นใจคนอื่นดีจริงๆ
    แต่คนเราก็ต้องมีอารามณ์อยากเห็นแก่ตัวบ้าง……….จริงไหม????

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star