Sincere

บล็อกที่ ๖๐

เมื่อวาน วันอังคาร จะมีใครจำได้ไหมว่าวันอังคารของอามมะโน คือวันที่โหดที่สุดในรอบสัปดาห์ เพราะว่าต้องเรียนตั้งแต่ เก้าโมงครึ่ง ถึงเที่ยงครึ่ง แล้วต่อด้วยแลป บ่ายโมงครึ่ง ยาวไปจนถึงทุ่มครึ่ง ไม่ได้พักได้ผ่อน แต่แลปก็สนุกดี เขียนโปรแกรม เรียนไปด้วย เล่นไปด้วยก็ได้ อาจารย์แกสอนๆๆๆ แล้วก็ให้ทำงาน แล้วก็ไปเตะบอลซะงั้น – -* เตะบอลเสร็จก็กลับมาตรวจงาน เออ ดีแฮะ

พอทุกคนทำงานที่อ.สั่งไว้เสร็จ ก็ถึงคราวแห่งอิสระ อ.บอกว่าถ้าทำงานเสร็จแล้วให้ทำอะไรก็ได้ แต่บนลินุกซ์เท่านั้นนะ  ใครเข้าวินโดวส์ตาย! (ใส่ไข่นิดๆ) ทั้งห้องเลยได้แต่เล่นเน็ตกันซะหมด ดูๆแล้ว CPE เกินครึ่งจะเปิดดูสิ่งที่เรียกว่า hi5 กัน มองไปทางไหนก็มีแต่คนเปิด hi5 ฮิตกันจริง แต่สำหรับอามมะโน เป้าหมายชัดเจน พุ่งตรงไปที่ "สเปซเก่า" เท่านั้นแหละ

กลับไปดูสเปซเก่าแล้ว คิดถึงมากมาย น้ำตาก็ไหลใจเหมือนจะขาด นั่น… ลอกเพลงเค้ามาอีก ก็กลับไปอ่านๆบล็อกเก่าๆที่ตัวเองเขียนไว้ มันสนุกดีว่ะ อย่างที่เคยบอก อามมะโนมันเป็นแฟนคลับของตัวเองด้วย ชอบอ่านอะไรที่ตัวเองเขียน สนุกดี~  เกือบร้อยบล็อกที่เขียนไป ยังอ่านไม่หมดหรอก แต่พออ่านไปๆ ก็เริ่มคิดถึงวันเก่าๆ มันเหมือนเห็นภาพตอนที่เรานั่งพิมพ์อยู่ รู้ว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น นั่นคือช่วงไหนของชีวิต จนกระทั่งมีหนึ่งวินาที ที่อ่านบล็อกเก่าอยู่ แล้วเกิด "เข้าใจ" ปิ๊ง~ ทำไมเราถึงติดอยู่ใน "วังวน" ที่ไร้ทางออก เพราะว่ารักคำเดียว… ดูสิ มันลอกเพลงเขามาอีกแล้ว

สถานภาพทางจิตใจเมื่อตอนเขียนบล็อกแรก บล็อกที่ห้าสิบ และบล็อกสุดท้าย (ที่สเปซเก่านะ) มันไม่เหมือนกันเลย ถ้าอ่านย้อนตั้งแต่ 98 97 96 ไปเรื่อยๆ อามโนมันยิ่งเข้าใจ ว่า "อะไรที่มันเคยเป็น" หรืออะไรที่มันเคยคิด เมื่อก่อนมีอะไรที่มันอยากให้เป็น แต่ว่ามันมีบางอย่างเข้ามาเปลี่ยนชีวิต เลยทำให้ลืมสิ่งนั้นไป  จนถึงวันที่มันจบลงแล้วทุกอย่าง เรากลับไม่เข้าใจ ว่าทำไมมันต้องจบแบบนี้ เราทำอะไรผิดงั้นหรือ? ทำไมมันเจ็บปวดทรมาน ทำไมเราทนไม่ได้ ไม่เคยเข้าใจ จนถึงวินาทีนั้น ที่กลับไปอ่านสเปซเก่า

เพราะว่าสิ่งที่อามโนมันหวัง ในตอนนี้ กับตอนนั้นมันไม่เหมือนกัน หลังจากสมหวังมานาน จนลืมสิ่งที่เรียกว่า "ผิดหวัง" ไป เคยเขียนไว้ที่สเปซเก่านะ บอกว่า ArmNo means "Upset". พอเราสมหวัง เรามีความสุขกับมัน จนเราลืมอดีตที่เคยมีแต่การเฝ้ารอ แต่เมื่อเรากลับไปถึงจุดนั้นได้ กลับไปคิดแบบเมื่อก่อนได้ อามโนมันถึงได้พบว่า นี่เองคือสิ่งที่เราอยากให้เป็น เมื่อเราอยากให้เป็นแบบนี้ ทำไมเราต้องเสียใจ กลับคววรจะดีใจมากกว่า ที่มันจบแบบนี้ แบบที่เราอยากให้เป็น ตั้งแต่แรก เพราะเรามีความสุขกับสิ่งนั้นมากเกินไป จน "ลืม" ไปว่าอะไรคือผลสุดท้ายที่เราต้องการ

วันนี้อามโนเข้าใจทุกอย่างแล้วล่ะครับ ไม่มีอะไรติดค้างในใจอีก วินาทีนี้ยิ้มได้อย่างเต็มใจ เหมือนเมื่อก่อนที่เราอยากให้เป็น หวังว่าจะหลุดจาก "วังวน" ได้แล้วนะ ต้องรอดูกันอีกซักนี๊ดดดส์นะพี่น้อง

คิดว่าคงมีหลายคนที่ไม่เข้าใจสิ่งที่อามโนมันเขียนแพ่มวันนี้ แต่สักวันหนึ่ง … (อีกละ) ทุกคนต้องเข้าใจแน่นอน สักวันหนึ่งผมจะทำให้ทุกคนเข้าใจเองแหละ

ปล.ขอบคุณคุณอามโน ที่เขียนอะไรหลายๆอย่างไว้ในสเปซเก่า ทำให้ผมเข้าใจทุกอย่าง
ปล.2 สไตล์การเขียนมันไม่เหมือนกันจริงๆว่ะ อันเก่ากะใหม่
ปล.3 ยิ้มแฉ่ง~~ 😀
ปล.4 อามโนรักทุกคนเลยยยย

5 replies to “Sincere

  1. อามโนรักทุกคนเลยยยย<—เป็นพี่เบิร์ดไปแล้วเหรอเนี่ย??
    โอย..หนาว*หนาว*หนาว*
    หึหึ (+.+)

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star